Μια επαρχιώτισσα στη πόλη

eparxiotissastinpoli

Μια επαρχιώτισσα στη πόλη

Ω ναι λοιπόν ήρθε η στιγμή να σπουδάσεις σε κάποια πόλη να φύγεις από την επαρχία αδημονείς να φτιάξεις τα πράγματα  σου, να βρείς καινούργιο σπίτι, να το διακοσμήσεις, να δεις πως είναι η πόλη που πέρασες, να σπουδάσεις, να κάνεις καινούργιους φίλους.

Ξεκινάς με τη χαρά σου για όλα τα ωραία που σε περιμένουν αλλά και με ένα φόβο για το άγνωστο που θα συναντήσεις.

Ήρθε η ώρα, έφτασες στη πόλη και βλέπεις όλα αυτά τα μεγάλα κτίρια, πολλές φωτεινές ταμπέλες, μεγάλα καταστήματα, εμπορικά κέντρα. Eντυπωσιάζεσαι, αρχίζεις να αναρωτιέσαι που ζούσες; Μένεις άφωνος με τις επιλογές που έχεις για διασκέδαση με όλη τη ροή της πόλης.

Όμως όλα αυτά αρχίζουν να ξεθωριάζουν όταν την επόμενη αρχίζεις και ψάχνεις για σπίτι, τότε αρχίζεις και καταλαβαίνεις ότι δεν έχει καμία σχέση με την μονοκατοικία που συνήθως μένουμε στις επαρχίες και δε στα χωριά με την άπλα τους, την αυλή τους. Βλέπεις σπίτια με θέα στο φωταγωγό, παρατημένα από τους ιδιοκτήτες, άβαφα, με μπάνια χαλασμένα, προβλήματα στα καζανάκια και όταν ρωτάς ενοίκιο ακούς ένα εξωφρενικό ποσό και λες “μα είναι δυνατόν”; Το προσπερνάς και πας παρακάτω και σκέφτεσαι να βγεις  για ψώνια για το καινούργιο σου σπίτι συνειδητοποιείς ότι θα πρέπει να περιμένεις πόση ώρα για να περάσει το λεωφορείο, να στριμωχτείς, να κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο, να χτυπήσεις το εισιτήριο και εδώ κολλάει το ρε παιδιά εγώ είμαι από χωριό. Για όσους τυγχάνει να μην γνωρίζουν στα χωριά κάθεσαι στη θέση σου στο λεωφορείο και έρχεται ο εισπράκτορας να κόψει εισιτήριο. Ναι ακόμα υπάρχει αυτός ο θεσμός χαχαχαχα.

Αφού τα έχεις φτιάξει όλα, έχει έρθει η μάνα σου από το χωριό, έχει κρεμάσει κουρτίνες, πλύνει , σιδερώσει, μαγειρέψει καμιά δεκαριά φαγητά λες και  θα έρθει κατοχή για να μην τρώς συνέχεια έξω, έχει βάλει και τα απαραίτητα σεμέν που εσύ τα κρατάς προς το παρόν για να μην την στεναχωρήσεις. Φεύγοντας εκείνη, φεύγουν και τα σεμέν και μην μου πείτε ότι εγώ σας το αποκάλυψα αυτό το μυστικό μανούλες. Το ξέρατε αλλά δεν το ομολογούσατε. χαχαχαχαχα και η δική μου μάνα το ξέρει συγνώμη χαχαχαχα.

Ένγκεν η μέρα να πας στη σχολή. Εκεί συνειδητοποιείς ότι θές πόση ώρα να περιμένεις να περάσει το λεωφορείο, να πάρεις το μετρό και οποιαδήποτε άλλη συγκοινωνία. Όταν φτάνεις έχεις ήδη κουραστεί. Πας στη σχολή σου στο μεγάλο κτίριο να βρείς σε ποια αίθουσα έχεις μάθημα και ποίον να ρωτήσεις, που να γραφτείς, που είναι η γραμματεία, από πού θα πάρεις τα βιβλία; Που να ξέρεις ότι θα πάρεις κουπόνια και θα κάνεις τουρισμό σε όλη την Αθήνα για να πάρεις βιβλία και να τα κουβαλάς σπίτι σου πάλι με συγκοινωνίες; Που να ξέρεις ότι θα μπείς στην αίθουσα και δεν θα καταλαβαίνεις τι λένε; Και καλά όλα αυτά τώρα, πως διαβάζουμε, πως ξέρουμε τι πρέπει να διαβάσουμε; Και μην μου πείτε ότι δεν το πάθατε όλοι αυτό; Και πατώσατε στην πρώτη εξεταστική χαχαχα. Προσπαθείς να κάνεις φίλους και αυτοί που είναι Αθηναίοι όταν ανοίγεις το στόμα σου και μιλάς σε κοιτάνε κάπως και κρυφογελάνε και σκέφτεσαι “τι κοτσάνα είπα και γελάνε”, αλλά μετά καταλαβαίνεις ότι γελάνε γιατί εσύ έχεις αυτό το αξάν, όπως λέει και μια φίλη μου του χωριού, εν’ ολίγης το νι και λι χαχαχα! Η ερώτηση που μου έγινε εμένα από μια αθηναία συμφοιτήτρια μου ήταν “έτσι όπως μιλάτε, έτσι σκέφτεστε και γράφετε;” Ναι μισά χαχαχαχα.

Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της πόλης βλέπεις ποια πραγματικά είναι η Αθήνα και τούς κινδύνους που κρύβει. Βλέπεις παιδιά νέα τρυπημένα, να είναι χάμω πεσμένα, αρχίζεις να παίρνεις αγκαλιά σχεδόν τη τσάντα σου και να νιώθεις ανασφάλεια μήπως σου συμβεί κάτι, βλέπεις τον κόσμο να τρέχει στις δουλειές του αγχωμένος, φοβισμένος, βιαστικός. Να μην λέει καλημέρα ο ένας στον άλλον και κάπου εκεί λες “α ρε χωριό μου χωριουδάκι μου”…

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *